Γεώργιος Χ. Ρήγας - Δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω








ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Απόφαση 245/2013 

Περίληψη 

Διακοπή έγγαμης συμβίωσης - Υποχρέωση διατροφής - Υπαιτιότητα δικαιούχου διατροφής - Συνεισφορά συζύγου - Χρήση κοινής στέγης και οικιακού εξοπλισμού -. Αν το παράπτωμα του δικαιούχου της διατροφής συνιστά λόγο διαζυγίου που ανάγεται σε υπαιτιότητα του, περιορίζεται η έκταση της οφειλομένης διατροφής στα απολύτως αναγκαία για τη συντήρηση του (ελαττωμένη διατροφή) μετά από ένσταση του εναγομένου για την πληρότητα όμως της οποίας δεν αρκεί η παράθεση των παραπτωμάτων του ενάγοντος συζύγου, αλλά απαιτείται και αντίστοιχο αίτημα όπως επίσης και προσδιορισμός από τον ενιστάμενο του ποσού της διατροφής. Το δικαστήριο σε περίπτωση διακοπής της έγγαμης συμβιώσεως, έχει την ευχέρεια να παραχωρήσει την αποκλειστική χρήση ολόκληρου ή τμήματος του ακινήτου που χρησιμεύει ως οικογενειακή στέγη καθώς και του οικογενειακού εξοπλισμού, στον ένα από τους συζύγους. Κρίση ότι η σύζυγος σε καθεστώς κανονικής λειτουργίας του συζυγικού οίκου απολάμβανε της συνεισφοράς του συζύγου (προς το σκοπό εξισώσεως της δικής της μικρότερης συνεισφοράς) ποσού 900,00 ευρώ μηνιαίως, το οποίο δικαιούται να λάβει και ως ποσό διατροφής από τον υπόχρεο σύζυγο στην περίπτωση διακοπής της έγγαμης συμβίωσης.

Αριθμός 245/2013

ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Αποτελούμενο από τo Δικαστή Αθανάσιο Θεοφάνη, Εφέτη, ο οποίος ορίσθηκε από τη Διευθύνουσα το Εφετείο Πειραιώς, και από τη Γραμματέα Γεωργία Λογοθέτη.

    Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 21 Φεβρουαρίου 2013 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ των:

    ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΟΣ - ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΥ : ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Φωτεινή Φωτάκη (με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).

    ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΗΣ - ΕΚΚΑΛΟΥΣΑΣ …η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Δημήτριο Καλλίγερο (με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ).

    Η εφεσίβλητη - εκκαλούσα …άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς την από 30-12-2010 και με αριθ. εκθ. κατάθ. 23/2011, αγωγή, και ο εκκαλών - εφεσίβλητος (…) άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς την από 4-1-2011 και με αριθμ. εκθ. κατάθ. 21/2011, αγωγή, επί των οποίων (αγωγών) εκδόθηκε η υπ' αριθ. 683/2012 απόφαση του παραπάνω Δικαστηρίου που δέχθηκε τα αναφερόμενα σ' αυτή.

    Την απόφαση αυτή προσέβαλαν ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου αμφότερα τα διάδικα μέρη ήτοι: 1) ο ενάγων και ήδη εκκαλών - εφεσίβλητος με την από 29-3-2012, με αριθ. εκθ. κατάθ. 381/2012, έφεση, και 2) η ενάγουσα και ήδη εφεσίβλητη - εκκαλούσα με την από 29-3-2012, με αριθ. εκθ. κατάθ. 397/2012, έφεση, των οποίων (εφέσεων), δικάσιμος ορίστηκε αυτή που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας.

    Η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο και συζητήθηκε.

    Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων, που παραστάθηκαν με δηλώσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, ανέπτυξαν τις απόψεις τους με τις έγγραφες προτάσεις που προκατέθεσαν.

    ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ

ΚΑΙ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Οι από 29-3-2012 (αρ. εκθ. καταθ. 381/30-3-2012 και 397/30-3-2012) δύο εφέσεις κατά της υπ’ αριθμ. 683/2012 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που, αφού τις συνεκδίκασε, έκρινε κατά την ειδική διαδικασία του άρθρου 681 Β Κ.Πολ.Δ., επί των από 30-12-2010 (αρ. εκθ. καταθ. 23/4-1-2011) και 4-1-2011 (αρ. εκθ. καταθ. 212/11-1-2011) αγωγών κάνοντας αυτές δεκτές εν μέρει, ασκήθηκαν σύμφωνα με τους νόμιμους τύπους και εμπροθέσμως, εφόσον δεν γίνεται εκτέλεση της επιδόσεως της πρωτόδικης αποφάσεως (άρθρο 495παρ. 1, 2, 499, 511, 513 παρ. 1 στοιχ. Β΄ εδάφ. α΄, 516 παρ. 1, 517 εδάφ. α΄ , 518 παρ. 2, 591 παρ. 1 εδάφ. α΄ , 681 Β σε συνδ. Με άρθρο 674 παρ. 1, 2 Κ.Πολ.Δ). Επομένως, πρέπει να γίνουν τυπικά δεκτές και, αφού ενωθούν και συνεκδικαστούν, λόγω του ότι αφορούν στους ίδιους διαδίκους, υπάγονται στην ίδια διαδικασία και κατά την κρίση του Δικαστηρίου με τον τρόπο αυτό διευκολύνεται και επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης (άρθρο 246, 591 παρ. 1 εδάφ. α΄ Κ.Πολ.Δ),να εξεταστεί το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων τους (άρθρο 533 παρ. 1, 591 παρ. 1 εδάφ. α΄ Κ.Πολ.Δ.).

    2. Η ενάγουσα, ήδη εφεσίβλητη-εκκαλούσα, στην από 30-12-2010 αγωγή της ισχυρίστηκε ότι με τον εναγόμενο, ήδη εκκαλούντα-εφεσίβλητο, σύζυγό της βρίσκονται με ευθύνη αυτού σε διάσταση από τις 6-4-4010. Ότι, λόγω της αδυναμίας της να αυτοδιατραφεί, πρέπει ο εναγόμενος, δυνάμενος οικονομικά, να της καταβάλλει διατροφή κάθε μήνα. Ότι λόγοι επίσης και ενόψει των ειδικών συνθηκών που διαμορφώθηκαν πρέπει να της παραχωρηθεί η αποκλειστική χρήση της οικογενειακής τους στέγης, της οποίας αυτή και ο εναγόμενος είναι συγκύριοι. Ότι, της δε το επιβάλλουν οι αυτοί, ως άνω, λόγοι πρέπει να παραχωρηθεί σ' αυτή η χρήση των αναφερομένων κινητών οικιακών αντικειμένων που είναι απαραίτητα για τη χριστή της εγκατάσταση. Ζήτησε δε να γίνει δεκτή η αγωγή της, να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να της καταβάλλει λόγω διατροφής ποσό 1800,00 ευρώ μηνιαίως για χρονικό διάστημα δύο ετών από την επίδοση της αγωγής νομιμοτόκως, να της παραχωρηθεί αποκλειστικά η χρήση της οικογενειακής στέγης ως και των κινητών οικιακών αντικειμένων που αναφέρονται στην αγωγή και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα εις βάρος του αντιδίκου της.

    3. Ο ενάγων, ήδη εκκαλών εφεσίβλητος, στην από 4-1-2011 αγωγή του ισχυρίστηκε ότι επήλθε η διάσπαση της έγγαμης συμβιώσεώς του με τη σύζυγό του, ενάγουσα με την υπό στοιχείο 2 αγωγή, με υπαιτιότητα αυτής καθώς και ότι, έκτοτε, από την διάσπαση της έγγαμης συμβιώσεως δηλαδή, κατοικεί σε μισθωμένο διαμέρισμα. Ότι λόγοι επιβάλλουν την παραχώρηση σ’ αυτόν της οικογενειακής στέγης για την οποία έγινε λόγος παραπάνω, υπό στοιχείο 2, μετά του συνόλου του οικιακού εξοπλισμού άλλως ότι οι αυτοί λόγοι επιβάλλουν να του παραχωρηθεί ο αναγκαίος για τη χωριστή του εγκατάσταση οικιακός εξοπλισμός. Ζήτησε δε να γίνει δεκτή η αγωγή του, να παραχωρηθεί σ' αυτόν η οικογενειακή στέγη μετά του συνόλου του οικιακού εξοπλισμού, άλλως να του παραχωρηθεί ο αναγκαίος για την χωριστή εγκατάσταση του οικιακός εξοπλισμός, και να καταδικαστεί η αντίδικός του στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων.

    4. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με την εκκαλουμένη απόφασή του, αφού, συνεκδίκασε τις ως άνω έχουσες αγωγές, δέχθηκε αυτές εν μέρει, υποχρέωσε τον εναγόμενο (σε διάσταση) σύζυγο να καταβάλει στην ενάγουσα διατροφή σε χρήμα ποσού 1000,00 ευρώ μηνιαίως νομιμοτόκως, παραχώρησε στην ενάγουσα σύζυγο τη χρήση της οικογενειακής στέγης και μέρους του οικιακού εξοπλισμού τέλος δε παραχώρησε την χρήση του λοιπού μέρους του οικιακού εξοπλισμού στον ενάγοντα σύζυγο.

    5. Κατά της, ως άνω, κρινάσης δικαστικής αποφάσεως παραπονούνται αμφότερα τα διάδικα μέρη με την ένδικη έφεση τους αποδίδοντάς της εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου όπως και κακή εκτίμηση του αποδεικτικού υλικού ζητούν δε την τυπική και κατ' ουσίαν παραδοχή των εφέσεών τους, την εξαφάνιση της εκκαλουμένης αποφάσεως, την αναδίκαση των αγωγών τους, την παραδοχή αυτών στο σύνολό τους και την επιβολή των δικαστικών εξόδων σε βάρος των αντιδίκων της.

    6. 1. Κατά τους ορισμούς και την έννοια των άρθρων 1389 - 1392 εδάφ. 2, 1495 ΑΚ, σε περίπτωση διακοπής της έγγαμης συμβιώσεως, οπότε εξακολουθεί μεν ο μεταξύ των συζύγων γάμος, αλλά δεν μπορεί να γίνει λόγος περί συνεισφοράς αυτών προς αντιμετώπιση των αναγκών της οικογένειας, μεταξύ των οποίων και η αμοιβαία υποχρέωση των συζύγων για διατροφή, αφού με τη διακοπή της συμβιώσεως έπαυσε να υπάρχει και να λειτουργεί κοινός οίκος και να δημιουργούνται οικογενειακές ανάγκες, εκείνος από τους συζύγους που για εύλογη στο πρόσωπο του αιτία διακόπηκε η έγγαμη συμβίωση, δικαιούται από τον άλλο, ανεξαρτήτως του εάν ο ένας είναι εύπορος και ο άλλος άπορος, διατροφή σε χρήμα, που προκαταβάλλεται μηνιαίως και υποκαθιστά τη συνεισφορά του υπόχρεου υπό συνθήκες οικογενειακής ζωής. Η υποχρέωση για καταβολή κατά μήνα διατροφής σε χρήμα, μετά τη διακοπή της έγγαμης συμβιώσεως, είναι συνέπεια της κατά το άρθρο 1389 ΑΚ υποχρεώσεως συνεισφοράς των συζύγων στην αμοιβαία διατροφή αυτών κατά τη διάρκεια του γάμου και δεν εξομοιώνεται με την, κατά τα άρθρα 1485 επόμ. ΑΚ, διατροφή, ούτε με την, κατά τα άρθρα 1442 επόμ. ΑΚ, οφειλόμενη μετά το διαζύγιο, υπάρχει δε και αν ακόμη ο υπόχρεος αναγκάστηκε στη διακοπή της συμβιώσεως από παράπτωμα του δικαιούχου και τούτο για τον λόγο ότι με δική του πρωτοβουλία διακόπηκε η έγγαμη συμβίωση. Στην τελευταία, όμως, αυτή περίπτωση, αν το παράπτωμα του δικαιούχου της διατροφής συνιστά λόγο διαζυγίου, αναγόμενο σε υπαιτιότητα αυτού, περιορίζεται η έκταση της οφειλομένης σ' αυτόν από τον άλλο διατροφής στα απολύτως αναγκαία για τη συντήρηση του (ελαττωμένη διατροφή) ματ' ένσταση του εναγομένου για την πληρότητα όμως της οποίας δεν αρκεί η παράθεση των παραπτωμάτων του ενάγοντος συζύγου, αλλά απαιτείται και αντίστοιχο αίτημα όπως επίσης και προσδιορισμός από τον ενιστάμενο του ποσού της κατ' αυτόν οφειλομένης ελαττωμένης διατροφής (ΑΠ 551/2011 α' δημοσίευση στην τράπεζα νομικών πληροφοριών ΝΟΜΟΣ.

    2. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 1393 ΑΚ, σε περίπτωση διακοπής της συμβιώσεως, το δικαστήριο μπορεί εφόσον το επιβάλλουν λόγοι επιείκειας ενόψει των ειδικών συνθηκών του καθενός από τους συζύγους και του συμφέροντος των τέκνων, να παραχωρήσει στον ένα σύζυγο την αποκλειστική χρήση ολόκληρου ή τμήματος του ακινήτου που χρησιμεύει για κύρια διαμονή των ίδιων (οικογενειακή στέγη), ανεξάρτητα από το ποιος από αυτούς είναι κύριος ή έχει απέναντί στον κύριο το δικαίωμα της χρήσεώς του. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το δικαστήριο, μέσα στην εξουσία του να προστατεύει την οικογένεια, σε περίπτωση διακοπής της έγγαμης συμβιώσεως, έχει την ευχέρεια να παραχωρήσει την αποκλειστική χρήση ολόκληρου ή τμήματος του ακινήτου που χρησιμεύει ως οικογενειακή στέγη στον ένα από τους συζύγους, Η εν λόγω παραχώρηση γίνεται με βάση τις ειδικές συνθήκες του καθενός συζύγου, το συμφέρον των τέκνων και τις αρχές της επιείκειας, οι οποίες είναι δυνατόν να επιβάλλουν, κατά περίπτωση, η παραχώρηση αυτή να γίνεται και προς τον σύζυγο που δεν έχει εμπράγματο ή ενοχικό δικαίωμα στο ακίνητο και συνιστά, κατά την άποψη που υιοθετεί το Δικαστήριο τούτο περιορισμένης εκτάσεως διατροφή από το νόμο, η οποία θα πρέπει να υπολογίζεται στη συνολική διατροφή, που οφείλει ο υπόχρεος και κύριος της παραχωρούμενης οικογενειακής στέγης (βλ. ΕΠ 544 /2002 Πειρ.Νομολ. 2002.323 = δημοσιευμένη και στην τράπεζα νομικών πληροφοριών ΝΟΜΟΣ). Για τον συνυπολογισμό αυτόν πρέπει να προηγηθεί η υποβολή κατά νόμο (Ολ ΑΠ 2/2005 αδημοσίευτη στη τράπεζα νομικών πληροφοριών ΝΟΜΟΣ Ελλ. Δνη 46.689 = Δ 2005.7 27) σχετικής προς τούτο συστάσεως, η οποία (υποβολή) αποβαίνει αλυσιτελής στην περίπτωση κατά την οποία το ποσό της εν λόγω διατροφής έχει προαφαιρεθεί από τον δικαιούχο αυτής εκτός και αν στην ανωτέρω ένσταση έχει περιληφθεί πρόσθετος ισχυρισμός ότι το ποσό της περιορισμένης αυτής διατροφής υπερβαίνει κατ’ αξίαν το προαναφερθέν ποσό.

    7. Από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων αποδείξεως και ανταποδείξεως που περιέχονται στα πρακτικά της συζητήσεως στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο και από όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα τα οποία τα διάδικα μέρη προσκομίζουν και επικαλούνται νομίμως στα οποία συγκαταλέγονται επισκοπούμενες φωτογραφίες αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης αυτής: Οι διάδικοι σύζυγοι τέλεσαν νόμιμο γάμο στις 6-9-1993 στον Πειραιά Ν. Αττικής από δε τον γάμο τους αυτό δεν απόκτησαν τέκνα. Μετά τον γάμο τους ο σύζυγος, Έλληνας υπήκοος, ναυτικός (πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού) το επάγγελμα, και η σύζυγος, υπήκοος Ρωσίας, ανεπάγγελτη, εγκαταστάθηκαν σε μισθωμένη οικία και ακολούθως, από το έτος 2005 και έπειτα, σε οριζόντια ιδιοκτησία, την οποία απέκτησαν κατά ποσοστό ½ εξ αδιαιρέτου, κείμενη επί της οδού στον Πειραιά Ν. Αττικής. Η έγγαμη συμβίωση των ανωτέρω κύλησε ομαλά για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά το οποίο κάθε έτος οι διάδικοι είτε συνταξίδευαν με τα πλοία των οποίων ο σύζυγος ήταν πλοίαρχος για το χρονικό διάστημα 6-7 μηνών και παρέμεναν κατά το λοιπό διάστημα στην οικογενειακή τους στέγη είτε ο σύζυγος ταξίδευε με την ανωτέρω ιδιότητά του και η σύζυγος, κατά το αυτό χρονικό διάστημα, μετά προηγούμενη συναίνεση του συζύγου, μετέβαινε στην πατρίδα της και παρέμενε εκεί για να επισκεφθεί τη θυγατέρα της από προηγούμενο γάμο ακολούθως δε αφυπηρετούσε ο σύζυγος επέστρεφε στη συζυγική οικία και συμβίωνε με αυτόν. Κατά την προαναφερόμενη χρονική περίοδο κατά την οποία οι διάδικοι συμβίωναν ομαλώς προσπάθησαν να αποκτήσουν τέκνο χρησιμοποιώντας κάθε ενδεικνυόμενο τρόπο πλην όμως χωρίς αποτέλεσμα και έτσι αποφάσισαν να προβούν σε υιοθεσία αλλά και πάλι οι προσπάθειες τους παρότι απευθύνθηκαν σε σχετικούς οργανισμούς στην Αρμενία, στη Ρωσία και στη Βουλγαρία παρέμειναν ατελέσφορες. Συνεπεία της συναισθηματικής ακινησίας στην οποία περιήλθε η προσωπική σχέση των διαδίκων συζύγων αλλά και του γεγονότος ότι ο σύζυγος εκτιμούσε ότι η σύζυγος προσέβλεπε σ αυτόν κυρίως για οικονομικούς λόγους ήταν η βαθμιαία αποξένωση των συζύγων με αποτέλεσμα τον Μάρτιο του 2010 ο σύζυγος να ανακοινώσει στη σύζυγο ότι επιθυμεί να διαζευχθούν και να αποχωρήσει από τη συζυγική οικία αναζητήσας στέγη σε μισθωμένη από αυτόν οριζόντια ιδιοκτησία στο Χαϊδάρι Ν. Αττικής. Επομένως υπαίτιος για τη διάσπαση της έγγαμης συμβιώσεως των διαδίκων συζύγων υπήρξε, κατά τα ανωτέρω ο σύζυγος. Περαιτέρω αποδεικνύεται ότι μετά την εκτέλεση της διαστάσεως η σύζυγος παρέμεινε στην οικογενειακή στέγη η προσωρινή χρήση της οποίας στο σύνολό της, της παραχωρήθηκε με την εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων υπ’ αριθμ. 7293/18-12-2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς. Η τελευταία (σύζυγος) δεν εργάζεται, ούτε είναι δυνατό κατά τον παρόντα χρόνο να ανεύρει εργασία, τόσο λόγω της υφισταμένης οικονομικής δυσπραγίας, όσο και λόγω της ελλείψεως εργασιακών προσόντων, στερείται δε εμφανών περιουσιακών στοιχείων πλην του ποσοστού συγκυριότητας στην οικογενειακή στέγη από τα οποία θα μπορούσε να πορευτεί τα προς το ζην αναγκαία. Αντιθέτως ο σύζυγος εργάζεται ως ναυτικός (πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού) σε πλοία διαχειριζόμενα από τη νόμιμα εγκατεστημένη στην Ελλάδα αλλοδαπή εταιρεία, με την επωνυμία …απολαμβάνοντας μηνιαίων καθαρών αποδοχών 10.663,39 ευρώ για χρονικό διάστημα 6-7 μηνών που διαρκεί η κατ’ έτος ναυτολόγηση. Έτσι έχει μηνιαίο εισόδημα ποσού 6.220, 28 ευρώ (10.663,34 ευρώ Χ 7 μ : 12 μ. = 6.220,28 ευρώ) από το οποίο πρέπει να αφαιρεθεί το ποσό του φόρου εισοδήματος. Από το λοιπό χρηματικό ποσό ο σύζυγος να καλύψει τις βιοτικές του ανάγκες όπως έχουν διαμορφωθεί μετά τη διάσταση (στέγαση, διατροφή, δαπάνη λειτουργίας μισθίου και ΙΧΕ αυτοκινήτου, ασφάλιστρα, πρόσθετη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χρηματική συνδρομή στον πατέρα του, πληρωμή ασφαλίστρων στο ΝΑΤ όταν ναυτολογείται σε πλοίο μη συμβεβλημένο με αυτό, κ.τ.λ.) δεδομένου ότι λοιπά εισοδήματα δεν αποδείχθηκε ότι έχει διότι οι τραπεζικές του καταθέσεις δεν ξεπερνούν το ποσό των 10.000,00 ευρώ – 18.000,00 ευρώ περιορισμένη απόδοση. Συνεπώς από τα ανωτέρω συνάγεται ότι η σύζυγος σε καθεστώς κανονικής λειτουργίας του συζυγικού οίκου … απολάμβανε της συνεισφοράς του συζύγου (προς το σκοπό εξισώσεως της δικής της μικρότερης συνεισφοράς) ποσού 900,00 ευρώ μηνιαίως, το οποίο δικαιούται να λάβει και από το υφιστάμενο … και του συζύγου της. Επομένως έσφαλε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με το να δεχτεί ότι το ποσό συνεισφοράς του συζύγου που θα απολάμβανε η σύζυγος σε καθεστώς κανονικής συμβιώσεως ανερχόταν σε μεγαλύτερο ποσό και συγκεκριμένα αυτό των 1.000,00 ευρώ. Περαιτέρω ενόψει των διαμορφωθεισών συνθηκών κρίνεται ότι λόγοι επιείκειας επιβάλλουν την παραχώρηση της χρήσης του ποσοστού συγκυριότητας του συζύγου στην οικογενειακή στέγη με σκοπό την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών της συζύγου ενώ για την κάλυψη των αναγκών λειτουργίας της εγκαταστάσεως αυτής (της συζύγου) κρίνεται αναγκαία η παραχώρηση της χρήσης των παρακάτω οικιακών αντικειμένων που χρησιμοποιούσαν και οι δύο υπό καθεστώς συμβιώσεως. Ειδικότερα στην σύζυγο πρέπει να παραχωρηθούν κατά χρήση τα εξής οικιακά αντικείμενα των οποίων είναι δυνατός ο προσδιορισμός : α. από το σαλόνι : ένα dvd player Pioneer, ένα vcr JVC, ένα ρολόι τοίχου από μαλαχίτη, έναν καναπέ τριθέσιο, έναν καναπέ διθέσιο, μία πολυθρόνα και δύο μικρά τραπέζια σαλονιού, β : από το γραφείο : ένα τραπέζι φαγητού και έξι καρέκλες, γ : από την κουζίνα : μία τηλεόραση 22 ιντσών Toshiba, ένα ψυγείο Πίτσος, μία ηλεκτρική κουζίνα Πίτσος, έναν αποχυμωτή και ένα φούρνο μικροκυμάτων, δ : από την κρεβατοκάμαρα : το διπλό κρεβάτι, δύο κομοδίνα, δύο φωτιστικά και μία τουαλέτα με σκαμπό, ε : από το γυμναστήριο : μία συρταριέρα, μία πολυθρόνα, ένα στατικό ποδήλατο γυμναστικής και μία αυτόματη ραπτομηχανή, στ : από το δωμάτιο αποθήκη : έναν καναπέ τριθέσιο και μία ατμοπρέσσα Singer, ζ : από το μπάνιο : το πλυντήριο ρούχων Πούτσος και η : από τη Βεράντα : οι γλάστρες λουλουδιών, ενώ στον σύζυγο πρέπει να παραχωρηθούν κατά τη χρήση τα εξής οικιακά αντικείμενα των οποίων είναι δυνατός ο προσδιορισμός : α : από το σαλόνι: μία τηλεόραση 40 ιντσών Sony, ένα Speakers Dali, ένα καναπέ γωνία δερμάτινο, ένα τραπέζι σαλονιού, ένα φωτιστικό, 20 κουκλάκια αγαλματάκια και αναμνηστικά από το Παρίσι, 10 κουκλάκια και αναμνηστικά από τη Eurodisney, 6 αγαλματάκια και αναμνηστικά από τη Ρώμη, 6 αναμνηστικά από τη Βιέννη, 8 μπιμπελό και αγάλματα από το Μεξικό, 16 κομμάτια – σειρά πήλινων διακοσμητικών από το Μεξικό, 6 αγαλματάκια από την Κίνα, ένα δράκο κρυστάλλινο, 2 αζτέκ κεφαλές από μαλαχίτη και 2 ξυλόγλυπτα από την Ινδία, β : από το γραφείο: ένα γραφείο μεγάλο ξύλινο, μία βιβλιοθήκη ξύλινη, έναν επεξεργαστή quad, ένα monitor 24 ιντσών, ένα πολυμηχάνημα (printer/fax/scanner/copier Canon), ένα τραπεζάκι για τον εκτυπωτή, δύο δερμάτινες πολυθρόνες γραφείου, ένα ασύρματο πληκτρολόγιο, ένα ασύρματο ποντίκι, μία τηλεφωνική συσκευή Siemens, ένα Modem/Router, ένα μπρούτζινο φωτιστικό, μία βιντεοκάμερα SONY, διάφορα κουκλάκια αγαλματάκια και διακοσμητικά από το Παρίσι και τη Disneyland, ελληνικά βιβλία και εγκυκλοπαίδειες, γ : από την κουζίνα : έναν αρτοπαρασκευαστή, ένα σετ ειδικών μαχαιριών κουζίνας, δ : από το γυμναστήριο : έναν ηλεκτρικό διάδρομο γυμναστικής, ε : από το δωμάτιο - αποθήκη : οι εργαλειοθήκες (με όλα τα εργαλεία), στ : από τη βεράντα : ένα BBQ stainless steel γκαζιού και ζ : από την κρεβατοκάμαρα : τα ξυλόγλυπτα από την Αφρική. Επομένως εν όψη των ανωτέρω κρίνεται ότι ορθώς το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλουμένη απόφαση του κατένειμε τη χρήση των ανωτέρω οικιακών κινητών στα διάδικα μέρη περαιτέρω δε ορθώς απέρριψε ως ανέφικτο το αίτημα κατανομής της χρήσης άλλων κινητών των οποίων δεν ήταν δυνατός ο προσδιορισμός όπως και το αίτημα κατανομής της χρήσης μη οικιακών αλλά προσωπικών κινητών του συζύγου τα οποία μπορούν να αναζητηθούν με αγωγές του εμπράγματου δικαίου. Συνεπώς, αφού ληφθούν υπόψη όλα τα ανωτέρω πρέπει : α. η από 29-3-2012 (αρ. εκθ. καταθ. 381/30-3-2012) έφεση να γίνει δεκτή κατ’ ουσία κατά ένα μέρος, να εξαφανιστεί αντιστοίχως η εκκαλουμένη απόφαση, να αναδικαστεί η από 30-12-2010 αγωγή και να γίνει δεκτή εν μέρει για το ποσό των 900,00 ευρώ μηνιαίως νομιμοτόκως κατά τα στο διατακτικό, και β. η με αυτή ημερομηνία (αρ. εκθ. καταθ 397/30-3-2012) έφεση να απορριφθεί ως αβάσιμη κατ’ ουσίαν.

    8. Τα δικαστικά έξοδα του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας τα προκληθέντα από την άσκηση της υπ’ αριθμ. εκθ. καταθ. 397/30-3-2012 εφέσεως πρέπει κατά παραδοχή σχετικού αιτήματος του νικώντος εφεσιβλήτου να συμψηφισθούν εις βάρος της ηττουμένης εκκαλούσας σύμφωνα με την πρόβλεψη των άρθρων 183, 176 εδάφ. α΄, 189 παρ. 1, 191 παρ. 1 και 891 παρ. 1 εδαφ. α΄ ΚΠολΔ κατά τα στο διατακτικό ενώ τα λοιπά δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών διαδικασίας τα αναλογούντα στην εν μέρει της νίκη της ενάγουσας πρέπει να επιβληθούν εις βάρος του εναγομένου σύμφωνα με την πρόβλεψη των άρθρων 183, 178 παρ. 1, 189 παρ. 1, 151 παρ. 2 και 591 παρ. 1 εδαφ. α΄ ΚΠολΔ κατά τα στο διατακτικό διαλαμβανόμενα.

    ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

- Συνεκδικάζει κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων τις από 20-3-2012 (αρ. εκθ. καταθ. 381/30-3-2012 και 397/30-3-2012) δύο εφέσεις κατά της υπ’ αριθμ. 683/2012 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία του άρθρου 681 Β ΚΠολΔ..

    - Δέχεται τυπικά αυτές.

- Απορρίπτει κατ' ουσίαν την από 29-3-2012 (αρ. εκθ. κατάθ. 397/30-3-2012) έφεση.

    - Καταδικάζει την εκκαλούσα στη πληρωμή δικαστικών εξόδοων του εκκαλούντος ορίζει δε το ποσό αυτών σε 650,00 ευρώ.

    - Δέχεται κατ' ουσίαν εν μέρει την από 29-3-2012 (αρ. εκθ. καταθ. 381/30-3-2012) έφεση.

    -Εξαφανίζει την εκκαλουμένη απόφαση καθόσον έκρινε επί της από 30-12-2010 αγωγής και αναφορικά με το αίτημα της για την καταβολή διατροφής σε χρήμα της ενάγουσας ως και κατά τη διάταξη της περί επιβολής των δικαστικών εξόδων των λοιπών διατάξεων της αποφάσεως –

     Κρατεί και δικάζει την από 30-12-2010 αγωγή αναφορικά με το αίτημά της για τη καταβολή διατροφής σε χρήμα υπέρ της ενάγουσας.

    - Υποχρεώνει τον εναγόμενο να καταβάλλει στην ενάγουσα διατροφή σε χρήμα ποσού 900,00 ευρώ μηνιαίως και μάλιστα κατά το πρώτο πενθήμερο κάθε μήνα για χρονικό διάστημα δύο ετών αρχής γενομένης από της επιδόσεως της αγωγής με το νόμιμο τόκο για την περίπτωση καθυστερήσεως της καταβολής. Και

    - Καταδικάζει τον εναγόμενο στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της ενάγουσας προσδιορίζει δε το ποσό αυτών σε 1200,00 ευρώ στο οποίο περιλαμβάνονται και τα προκαταβληθέντα έξοδα.

    Κρίθηκε, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε στον Πειραιά σε έκτακτη, δημόσια στο ακροατήριό του, συνεδρίαση στις 16 Απριλίου 2013, χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξουσίων δικηγόρων τους.

    Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ