Γεώργιος Χ. Ρήγας - Δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω








ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ 325/2015

Περίληψη

Αυτοκινητικό ατύχημα - Χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης - Μέλη οικογένειας - Διαφορές για ζημίες από αυτοκίνητο - Μεταξύ των προϋποθέσεων της αδικοπρακτικής ευθύνης προς καταβολή χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης και επομένως στοιχείο της σχετικής αγωγής προκειμένου αυτή να είναι κατά το άρθρο 216 § 1 ΚΠολΔ ορισμένη, είναι μεταξύ άλλων η πρόκληση ψυχικής οδύνης και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ψυχικής οδύνης που προκλήθηκε. Χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης του πατέρα θανατωθέντος σε τροχαίο ατύχημα. Και στην ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο, για να σχηματίσει τη δικανική πεποίθησή του, αναφορικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπ' όψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, που επικαλούνται και νομίμως προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς πάντως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά. Τέτοιοι ισχυρισμοί είναι και αυτοί, που θεμελιώνουν την αγωγή.

Αριθμός 325/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη και Ειρήνη Καλού, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Οκτωβρίου 2014, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ ΕΛΛΑΣ Α.Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Τσιτίδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Τ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αντωνία Τσίκα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-6-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου και άλλων προσώπων, που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1475/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1734/2013 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 19-3-2014 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης

Ειρήνη Καλού διάβασε την από 15-10-2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 19-3-2014 αίτησης αναίρεσης κατά της υπ' αριθμ. 1734/2013 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 19-3-2014 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η εκδοθείσα αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση ασφαλίσεως αυτού (άρθρο 681Α' ΚΠολΔ) υπ' αριθμ. 1734/2013 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε κατ' ουσίαν: α) Η από 28-5-2012 (αριθμ. κατ. 4036/ 2012) έφεση της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ALLIANZ ΕΛΛΑΣ A.A.E", κατά του ενάγοντος - εφεσιβλήτου και ήδη αναιρεσίβλητου Α. Τ., στρεφόμενη κατά της υπ' αριθμ. 1475/2012 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που είχε δεχτεί εν μέρει ως κατ' ουσίαν βάσιμη την από 20-6-2011 (αριθμ. καταθ. 4521/24-6-2011 αγωγή του (μεταξύ άλλων εναγόντων) Α. Τ. ήδη αναιρεσίβλητου κατά της (μεταξύ άλλων) εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας, με την οποία ζητούσε την καταβολή αποζημίωσης και χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης για τον θανάσιμο τραυματισμό του γιου του Β. Τ. κατά τη σύγκρουση της οδηγούμενης από τον τελευταίο υπ' αριθμ. ... δίκυκλης μοτοσικλέτας, με το υπ' αριθμ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, το οποίο ήταν ασφαλισμένο στην αναιρεσείουσα. Κατά το άρθρο 932 εδ. γ' ΑΚ σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικαστεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης. Κατά την αληθή όμως έννοια της εν λόγω διατάξεως, που απορρέει από το σκοπό της θεσπίσεώς της, στην οικογένεια του θύματος περιλαμβάνονται οι εγγύτεροι και στενώς συνδεόμενοι συγγενείς του θανατωθέντος, μεταξύ των οποίων και οι γονείς του, που δοκιμάσθηκαν ψυχικά από την απώλειά του, και στην ανακούφιση του ηθικού πόνου των οποίων στοχεύει η διάταξη αυτή, αδιαφόρως αν συζούσαν μαζί του ή διέμεναν χωριστά. Περαιτέρω, από την παραπάνω διάταξη, συνδυαζόμενη με αυτές των διατάξεων των άρθρων 914, 297 και 298 ΑΚ, προκύπτει ότι μεταξύ των προϋποθέσεων της αδικοπρακτικής ευθύνης προς καταβολή χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης και επομένως στοιχείο της σχετικής αγωγής προκειμένου αυτή να είναι κατά το άρθρ. 216 § 1 ΚΠολΔ ορισμένη, είναι μεταξύ άλλων η πρόκληση ψυχικής οδύνης και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ψυχικής οδύνης που προκλήθηκε.

Εξάλλου, ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν, ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης, ή λόγου έφεσης όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων (Ολ.ΑΠ 3/1997). Τέλος, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναίρεσης όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό (πράγμα) και τον απέρριψε ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.ΑΠ 12/1997 Ελ.Δ/νη 1992 σελ. 72), αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν (Ολ.ΑΠ 11/1996). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι το Εφετείο, το οποίο απέρριψε κατ' ουσίαν τον πρώτο λόγο της εφέσεως της αναιρεσείουσας, κρίνοντας ότι ο αναιρεσίβλητος δικαιούται χρηματικής ικανοποίησης, ύψους 30.000 ευρώ, λόγω ψυχικής οδύνης την οποία υπέστη από το θανάσιμο τραυματισμό του γιου του Β. Τ. στο ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα τον πρωτοδίκως προβληθέντα και νομίμως επαναφερθέντα με τον ως άνω λόγο της εφέσεώς της αυτοτελή ισχυρισμό της, που ασκούσε ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ότι ο αναιρεσίβλητος δεν δικαιούτο χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης διότι εστερείτο παντελώς αισθημάτων αγάπης και στοργής προς το θανόντα γιο του όταν αυτός ευρίσκετο εν ζωή. Ο λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, εφόσον ο φερόμενος ως αγνοηθείς ισχυρισμός της εναγομένης - εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας συνιστά αιτιολογημένη άρνηση των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την ιστορική βάση της ένδικης αγωγής ως προς αίτημά της για επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης και δεν έχει αυτοτελή ύπαρξη και συνεπώς δεν συνιστά πράγμα κατά την έννοια της προαναφερόμενης διάταξης του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ. Και τούτο, ανεξαρτήτως του ότι το Εφετείο, όπως προκύπτει από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης έλαβε υπόψη τα προβαλλόμενα προς αιτιολόγηση της ως άνω αρνήσεως γεγονότα, πλην, όμως δέχτηκε ως αποδειχθέντα σε σχέση με το θέμα αυτό γεγονότα αντίθετα προς αυτά που προέβαλε, και ειδικότερα ότι ο αναιρεσίβλητος "διατηρούσε ιδιαίτερες σχέσεις στοργής και προσωπικής επικοινωνίας με τον θανατωθέντα", καθώς και ότι "λόγω του αιφνίδιου και βίαιου θανάτου του, δοκίμασε βαθύτατο πόνο και θλίψη" στα οποία, μεταξύ άλλων, θεμελιωνόταν και η βάση της αγωγής ως προς τον πρώτο ενάγοντα.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρ. 335, 338, 339, 340, 591 παρ. 1 και 681 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το δικαστήριο και στην ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο, για να σχηματίσει τη δικανική πεποίθησή του, αναφορικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπ' όψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, που επικαλούνται και νομίμως προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς πάντως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά. Τέτοιοι ισχυρισμοί είναι και αυτοί, που θεμελιώνουν την αγωγή (ΑΠ 31/2011). Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αρ. 11γ' ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, είτε προς άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, προς απόδειξη ή ανταπόδειξη πραγματικού ισχυρισμού που έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως για τη στοιχειοθέτηση του αναιρετικού αυτού λόγου αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία έχει υποχρέωση να λάβει υπόψη κατά τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 346 ΚΠολΔ (Ολ.ΑΠ 2/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ, διότι, το Εφετείο για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, με βάση το οποίο έκρινε, ότι ο πρώτος ενάγων, πατέρας του θανόντος και ήδη αναιρεσίβλητος, λόγω του αιφνίδιου και βίαιου θανάτου του ως άνω γιου του, δοκίμασε βαθύτατο πόνο και θλίψη, και ότι δικαιούται για το λόγο αυτό εύλογης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης και ακολούθως, κατά τα προαναφερόμενα, απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας κατά της πρωτόδικης απόφασης, που κρίνοντας ομοίως είχε δεχτεί κατά ένα μέρος ως κατ' ουσία βάσιμη την αγωγή του αναιρεσίβλητου για επιδίκαση σ' αυτόν χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης, δεν έλαβε υπόψη του και δεν εκτίμησε, αποδεικτικά μέσα (έγγραφα) που η αναιρεσείουσα προσκόμισε και επικαλέστηκε νόμιμα προς ανταπόδειξη του σχετικού αγωγικού ισχυρισμού του αναιρεσίβλητου και συγκεκριμένα: τις υπ' αριθμ. .../23-10-2008, .../23-10-2008 και .../23-10-2008 ένορκες βεβαιώσεις των μαρτύρων Β. Χ., Ε. Α. και Α. Π., αντίστοιχα, οι οποίες λήφθηκαν προκειμένου να χρησιμοποιηθούν σε άλλη συναφή δίκη μεταξύ αυτής ως εναγομένης και άλλων στενών συγγενών του θανόντος, ως εναγόντων, που αφορούσε αξιώσεις των τελευταίων από το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 2305/2009 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, καθώς και την τελευταία αυτή απόφαση με τα ταυτάριθμα πρακτικά της.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το εφετείο, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων δέχτηκε ως αποδειχθέντα και τα εξής: "Ο πρώτος των εναγόντων, πατέρας του, μετά τη λύση του γάμου του με τη μητέρα του θανατωθέντος (δεύτερη ενάγουσα) εγκαταστάθηκε στη Ροδίτσα Φθιώτιδας και τέλεσε δεύτερο γάμο, από τον οποίο απέκτησε άλλα δύο τέκνα. Ο ίδιος όμως διατηρούσε ιδιαίτερες σχέσεις στοργής και προσωπικής επικοινωνίας με τον θανατωθέντα, καθώς και τον άλλο γιο του Π.. Μάλιστα πολλά Σαββατοκύριακα φιλοξενούσε τα παιδιά του στην οικία του στη Ροδίτσα Φθιώτιδος. Ο παραπάνω ενάγων, ο οποίος είναι συνταξιούχος υπαξιωματικός του Λιμενικού Σώματος, λόγω του αιφνίδιου και βίαιου θανάτου του, δοκίμασε βαθύτατο πόνο και θλίψη και ως εκ τούτου προς απάμβλυνση της ψυχικής οδύνης, την οποία υπέστη και προς ψυχική παρηγοριά και ηθική του ανακούφιση, δικαιούται εύλογης χρηματικής ικανοποίησης, κατ' άρθρο 932 Α.Κ.". Στο ως άνω αποδεικτικό πόρισμα κατέληξε, όπως αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, αφού έλαβε υπόψη για το σχηματισμό της δικανικής πεποιθήσεώς του τα απαριθμούμενα σ' αυτήν αποδεικτικά στοιχεία της υπόθεσης και συγκεκριμένα: "Από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα των εναγόντων στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, Ν. Ν., που περιέχεται στα πρακτικά που τηρήθηκαν κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο, από όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι προσκομίζουν νόμιμα και επικαλούνται, είτε προς άμεση απόδειξη, είτε προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και τα έγγραφα της σχηματισθείσας ποινικής προανακριτικής δικογραφίας (σχεδιάγραμμα, έκθεση αυτοψίας, προανακριτικές καταθέσεις), τα οποία εκτιμώνται ελευθέρως στην παρούσα δίκη ως δικαστικά τεκμήρια, τις υπ' αριθμ. ... και .../20-1-2012 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον του συμβολαιογράφου Λαμίας Γεωργίου Φραγκάκη, που λήφθηκαν μετά από νόμιμη κλήτευση των εναγόμενων (βλεπ. τις υπ' αριθμ, 6691, 6692Β/17-1-2012 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Κέρκυρας Δ. Λ. και υπ' αριθμ. 165Γ/17-1-2012 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Ν. Φ.), καθώς και τις προσκομιζόμενες από τον πρώτο των εναγόντων φωτογραφίες, η γνησιότητα των οποίων δεν αμφισβητείται από την εναγομένη ασφαλιστική εταιρία (άρθρ. 444 αριθμ. 3, 448 παρ. 2 και 457 παρ. 4 ΚΠολΔ) και καθίστανται κατ' άρθρ. 346 ΚΠολΔ κοινό αποδεικτικό μέσο των διαδίκων - χωρίς όμως, η ρητή αναφορά των εν λόγω εγγράφων να προσδίδει σ' αυτά αυξημένη αποδεικτική δύναμη εν σχέση με τα λοιπά επικαλούμενα και προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα, για τα οποία δεν γίνεται ειδική μνεία για το καθένα, που είναι όμως ισοδύναμα, και όλα ανεξαιρέτως, ως προεκτέθηκε, συνεκτιμώνται για το σχηματισμό της δικανικής κρίσεως, σε συνδυασμό και με τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο (άρθρο 336 παρ. 4 ΚΠολΔ". Από τη γενική αυτή βεβαίωση, στην οποία γίνεται λόγος σε "όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι προσκομίζουν νόμιμα και επικαλούνται, είτε προς άμεση απόδειξη, είτε προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων", και ακόμη αναφέρεται ότι συνεκτιμώνται για το σχηματισμό της δικανικής κρίσεως του Εφετείου όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, και ειδικότερα και αυτά για τα οποία δεν γίνεται ειδική μνεία για το καθένα, τα οποία είναι ισοδύναμα με τα λοιπά ειδικά μνημονευόμενα, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, στο αιτιολογικό της οποίας, κατά την ανάλυση των αποδείξεων, το Εφετείο ρητώς αντικρούει τους αρνητικούς της αγωγής ισχυρισμούς της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας αναφορικά με τις σχέσεις που διατηρούσε ο πρώτος ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος με το θανόντα γιο του, δεχόμενο ότι ο εν λόγω ενάγων και μετά τη λύση του γάμου του με τη μητέρα του θανατωθέντος (δεύτερη ενάγουσα) και την τέλεση δεύτερου γάμου απ' αυτόν, διατηρούσε ιδιαίτερες σχέσεις στοργής και προσωπικής επικοινωνίας με τον θανατωθέντα, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και αξιολόγησε και τα παραπάνω έγγραφα. Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμ. 11β ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου (άρθρ. 183 Κ.Πολ.Δ.), ο οποίος κατέθεσε προτάσεις, και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από την αναιρεσείουσα για την άσκησή της στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' Κ.Πολ.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-3-2014 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1734/2013 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ. Και Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα για την άσκηση της αναίρεσης στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Μαρτίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ             Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ